എന്റെ സ്വദേശം പുത്തന്‍വേലിക്കര എന്നൊരു ഗ്രാമമാണ്. അവിടെ നിന്നും കഷ്ടി എട്ടു കിലോമീറ്റര്‍ പോയാല്‍ മതി എന്റെ കോളേജിലേക്ക്. തെക്കെതാഴം എന്ന ആ സ്ഥലത്തെ SNGIST-ഇല്‍ ആണ് ഞാന്‍ MBA-ക്ക് പഠിക്കുന്നത്. പക്ഷെ പറഞ്ഞിട്ടെന്താകാര്യം.. നമുക്ക് കോളേജില്‍ പോണേല്‍ ഒരൊറ്റ ബസേ ആ സമയതുള്ളൂ .. "ചക്കാലക്കല്‍" എന്നാണ് ആ ശകടത്തിന്റെ പേര്.. ആ യാത്ര ഒരു വന്‍ സംഭവം തന്നെയാണ്. കാലത്തെ 8-9 മണി നല്ലൊരു സമയമാണ്, ബസ്സുകാര്‍ക്ക്. കാരണം ഓഫീസില്‍ പോകുന്നവനും, വാര്‍ക്ക പണിക്കു പോകുന്നവനും, കച്ചവടക്കാരും, സ്കൂള്‍-കോളേജ് പിള്ളേരും, എന്ന് വേണ്ട ആബാലവൃധം ജനങ്ങളും ആ ബസ്സില്‍ ഉണ്ടാകും. ബസ്സ്‌ സ്റ്റാര്‍ട്ട്‌ ചെയ്യുന്ന പൊയന്റില്‍ നിന്നും അധികം ദൂരെ അല്ലാത്തതിനാല്‍ എനിക്ക് രാവിലെ സീറ്റ്‌ കിട്ടും. പഠിക്കുന്നത് വല്യ MBA ഒക്കെ ആണേലും ബസ്സില്‍ കേറിയാല്‍ ഞാന്‍ ആ അഹങ്ഗാരം കാണിക്കാറില്ല ട്ടോ.. എല്ലാ പിള്ളേരേം പോലെ ഞാനും ഒരു ST ticket വിദ്യാര്‍ഥി ആണ്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഞാന്‍ ബാക്കിലെ സീറ്റിലെ ഇരിക്കാറുള്ളൂ. ഈ ബസ്സ്‌ എളന്തിക്കര എന്ന സ്ഥലത്ത് എത്തുമ്പോഴേക്കും ഫുള്‍ ആകും. പിന്നെ തിക്കും തിരക്കും ആണ്. എന്നും ഈ തിക്കിന്റെ ഇടയിലേക്ക് പടിഞ്ഞാറെപ്പള്ളി സ്റ്റോപ്പില്‍ നിന്നും നൂണ്ടു കയറുന്ന ഒരു മെലിഞ്ഞ ചെറുപ്പക്കാരനാണ് അജിത്‌.. ആദ്യമായി അജിത്തിനെ കാണുന്നതും ഇതേ സീനില്‍ ആണ്.
അജിത്‌ ഇടിച്ച് കയറുമ്പോഴേക്കും ബസ്സ്‌ ആകെ ബഹളമയം ആയിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കും. ഒരു വിധം ജനങ്ങളും സ്ഥിരം ടിക്കെടുകാര്‍ ആയിരിക്കും. കുശലാന്വേഷണം, വഴക്ക്, രാഷ്ട്രീയം, കൂലിതര്‍ക്കം എന്ന് വേണ്ട സൂര്യന് താഴെ എല്ലാം ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്നു.. ഇതൊന്നും പോരാഞ്ഞു ചില കുരുത്തം കേട്ട പിള്ളേര്‍ കേറും. അവറ്റകളുടെ കലപില വേറേം. ഈ കക്ഷി അവിടെ നടക്കുന്ന എല്ലാം ശ്രേധിക്കും. എന്നിട്ട് ഇളിച്ചോണ്ട്‌ കേട്ടിരിക്കും. രണ്ടു പേര് തല്ല് പിടിക്കുകയാണേല്‍ പോലും ആശാന്‍ ഒരു കോളിലോസ് പുഞ്ചിരീം കൊണ്ട് നോക്കി ഇരിപ്പുണ്ടാകും. അതോണ്ട് തന്നെ ആ കുരിപ്പിനെ എനിക്കിഷ്ടമല്ല.. ഇതൊക്കെ പോട്ടെ.. "ചക്കാലക്കല്‍" ഒരു മിനി ബസ്സ്‌ ആണ്.. ആ ലാസ്റ്റ് സീറ്റില്‍ ഇരിക്കാവുന്ന പരമാവധി ആളുകളുടെ എണ്ണം ഏഴാണ്. എന്നിട്ടും കേറീം ഇറങ്ങീം ഒക്കെ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്തു എട്ടു പേര് ഇരിക്കുന്നുണ്ടാകും. ആയിരൂര്‍ന്നു കേറിയാല്‍ അപ്പൊ നമ്മടെ ചേട്ടന്‍ ലാസ്റ്റ് സീടിലേക്ക് ഒരു നോട്ടാണ്.. പിന്നെ ആ ട്രേഡ് മാര്‍ക്ക്‌ ഇളീം. കുതിതിരുകി ഒറ്റ കയറ്റാന്. അതോടെ ലാസ്റ്റ് സീറ്റില്‍ പിന്നെ ഉറുമ്പിനു പോലും സ്ഥലമില്ലതാകും. കഷ്ടി ചന്തി തൊടാനുള്ള സ്തലേ കാണൂ.. എന്നാലും അത് കിട്ടിയാല്‍ അപ്പൊ പാസ്സാക്കും അവന്റെ മറ്റേ ചിരി. ശ്ശെടാ ഇതെന്തു പണ്ടാരമാണെന്നു എനിക്ക് പലപ്പോഴും തോന്നാറുണ്ട്. അവിടിരുന്നിട്ടു പിന്നെ ലോക നിരീക്ഷണമാണ്. പനിക്കരേം, പിള്ളേരേം എന്ന് വേണ്ട എല്ലാരും പറയുന്നത് എത്തി നോക്കി ഇളിച്ചോണ്ട്‌ ഇരിക്കും. ദിവസം ചെല്ലുംതോറും എനിക്കവനെ കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ കലിയായി വരികയാണ്.
അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം മാഞ്ഞാലി എത്തിയപ്പോള്‍ നമ്മുടെ നായകന്‍ എന്റെ അരികില്‍ ഇരുന്നു.. കക്ഷി നേരത്തെ പതിവ് പോലെ തിരുകി കയറിയത.. പിന്നെ ആളിരങ്ങിപ്പോയപ്പോള്‍ നിരങ്ങി നിരങ്ങി അറ്റത്തിരിക്കുന്ന എന്റെ അടുതെത്തി.. എന്റെ മനസ്സില്‍ പല പ്ലാനുകളും വന്നു.. "എന്താ ചേട്ടാ രാവിലെ ഇന്നസെന്റിന്റെ പടം വല്ലതും കണ്ടോ ഇങ്ങനെ ചിരിക്കാന്‍..???" എന്ന് ചോദിക്കണം, atleast "എന്തുവാടോ എപ്പൊഴും ഒരു വളിച്ച ചിരി" എന്നെങ്കിലും ഞാന്‍ ചോദിക്കും എന്നൊക്കെ മനസ്സില്‍ കണ്ടു.. രണ്ടു സ്റ്റോപ്പ്‌ കഴിഞ്ഞാല്‍ തെക്കെതാഴമായി. അപ്പൊ എന്തേലും ചോദിക്കണേല്‍ ഇപ്പൊ വേണം. ഞാന്‍ രണ്ടും കല്‍പ്പിച്ചു പുള്ളീടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. വിചാരിച്ച പോലെ avan ചിരിക്കുന്നു. "എന്തിയേ???" തികഞ്ഞ അവജ്ഞയോടെ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു. മറുപടി ഇല്ല. ഞാന്‍ നോക്കി. അവന്‍ ആംഗ്യം കാണിച്ചു.. സംസാരിക്കാന്‍ പറ്റില്ല, ചെവിയും കേള്‍ക്കില്ല..!!!!! സ്ടബ്ധനായി ഇരിര്‍ക്കുന്ന എന്നെ നോക്കി കണ്ടക്ടര്‍ പറഞ്ഞു.. "അല്ല എന്താ ഇവിടെ ഇറങ്ങുന്നില്ലേ??" തെക്കെതാഴം എത്തിയിരുന്നു..
സ്റ്റോപ്പില്‍ നിന്നും ക്ലാസ്സിലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴും ആ ഞെട്ടല്‍ മാറിയിരുന്നില്ല.. ദൈവമേ ഞാന്‍ ഈ മിണ്ടാപ്രാണിയെ ആയിരുന്നോ ഈ കണ്ട തെറിയെല്ലാം വിളിച്ചേ.. ശേ.. കഷ്ടമായിപ്പോയി.. മുന്നും പിന്നും നോക്കാതെ ഓരോന്ന് വിചാരിച്ചു വയ്ക്ക്യം.. എന്നിട്ട് വിഷമിക്കേം ചെയ്യും.. ദൈവമേ സോറി.. അറിയാതെ പറ്റിപ്പോയതാ. ഞാന്‍ ഇനി അവനെ സംശയിക്കില്ല.. എന്നൊക്കെ ഞാന്‍ തന്നെ വിചാരിച്ചു തുടങ്ങി..
പിന്നെ ഞാന്‍ കക്ഷിയെ കണ്ടത് രണ്ടു മാസം കഴിഞ്ഞാണ്. എന്റെ യൂനിവേര്സിടി പരീക്ഷകള്‍ എല്ലാം കഴിഞ്ഞു ഞാന്‍ പിന്നെ ബസ്സില്‍ പോയത് രണ്ടു മാസം കഴിഞ്ഞാണ്. കൃത്യമായി അയിരൂരില്‍ നിന്നും കേറി. ഇത്തവണ ഞാന്‍ നീങ്ങി ഇരുന്നു കൊടുത്തു. എന്റെ അടുത്ത് തന്നെ ഇരുന്നു. പതിവ് ചിരി. പക്ഷെ ഇതവന്‍ ആ ചിരിയെ ഞാന്‍ ഹാര്ടവത്തോടെ സ്വാഗതം ചെയ്തു. ഞാന്‍ ചോദിച്ചു "എന്താ പേര്"? ചില ശബ്ദങ്ങള്‍ അവനില്‍ നിന്നും വരും. പക്ഷെ ചെവ് കേള്‍ക്കാത്ത കാരണം ഉച്ചാരണം കറക്റ്റ് ആക്കാന്‍ അവനു ഒരിക്കലും പറ്റില്ല.. എങ്കിലും ഞാന്‍ അത് മനസിലാക്കി. "അജിത്‌" അവന്‍ പറഞ്ഞു. പിന്നെ നടന്നത് നീണ്ട ഒരു സംസാരമാണ്. മനസിലാവതവ കൈകളില്‍ എഴുതിയും, ആംഗ്യം കാണിച്ചും ഞങ്ങള്‍ ആശയവിനിമയം നടത്തി. പറവൂരിലെ ഒരു സ്വകാര്യ സിവില്‍ എഞ്ചിനീയറിംഗ് സ്ഥാപനത്തില്‍ സിവില്‍ പ്ലാന്‍സ് വരയ്ക്കുന്ന ജോലി ആണ് അജിത്തിന്. മാന്യമായി തൊഴില് ചെയ്തു കുടുംബം പുലര്‍ത്തുന്നു. എനിക്ക് അജിത്തിന്റെ നേട്ടത്തില്‍ തെല്ലൊരു അഭിമാനം തോന്നി.
അന്ന് ഞാന്‍ ബസ്സ്‌ ഇറങ്ങിയത്‌ തികഞ്ഞ സന്തോഷത്തോടെ ആണ്. മനസിലെ കുറ്റബോധം എല്ലാം ഒഴിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.. കൂടാതെ തെറ്റിധാരനകളും. ആളുകള്‍ സംസാരിക്കുന്നതു നോക്കി നിക്കുന്നത് അവരുടെ lip movements കാണനായിരുന്നത്രേ.. അങ്ങനെ കണ്ടാല്‍ അജിത്തിന് മനസിലാക്കാന്‍ പറ്റും അവരെന്താ സംസാരിക്കുന്നെ ന്നു. അങ്ങനെ കണ്ടു പിടിച്ചു കഴിഞ്ഞാല്‍ ആ സന്തോഷം കൊണ്ടാണ് ആ പാവം ചിരിക്കുന്നെ.. കഷ്ടം ഞാന്‍ ശെരിക്കും അജിത്നെ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു.
ശബ്ദഘോഷങ്ങള്‍ വിസ്മയം തീര്‍ക്കുന്ന ഈ ലോകത്ത് അജിത്തിനെ പോലെ നിശബ്ദമായി വിധിയോടു പോരാടുന്ന എല്ലാവര്ക്കും ഈ പോസ്റ്റ്‌ ഞാന്‍ സമര്‍പ്പിക്കുന്നു.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment